Bezpieczeństwo energetyczne przestało być domeną wyłącznie polityki krajowej międzynarodowej. W dobie decentralizacji systemów wytwórczych, dynamicznych zmian klimatycznych oraz geopolitycznych zawirowań na rynku paliw kopalnych, to właśnie gminy stają się kluczowym poziomem zarządzania odpornością energetyczną. Tradycyjny model, w którym samorząd lokalny był jedynie biernym odbiorcą energii dostarczanej przez państwowe monopole i centralne sieci przesyłowe, odchodzi w przeszłość. Współczesna gmina musi aktywnie kształtować swój bilans energetyczny. Transformacja energetyczna na poziomie lokalnym nie jest już zatem wyłącznie kwestią ekologii czy realizacji unijnych dyrektyw klimatycznych, ale przede wszystkim strategicznym instrumentem gwarantującym ciągłość dostaw ciepła i prądu, stabilność kosztów funkcjonowania struktur samorządowych oraz impuls do rozwoju lokalnej gospodarki.